Monthly Archives: March 2013

Έτσι το βλέπω…

Βλέπω ότι, η οργή, η αγανάκτηση και η αβεβαιότητα μας έχουν κάνει όλους να ανοίγουμε το στόμα μας και ότι βρέξει ας κατεβάσει. Θέλω να πω ότι τώρα δεν είναι η ώρα να μιλούμε για προδοσίες, υπεύθηνους και ανέυθηνους. Για την ακρίβεια, αυτή είναι η ώρα να μην μιλάμε καθόλου. Αυτή είναι η ώρα που πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε. Από λόγια άλλο τίποτε, πράξεις; Κανένας;

Είμαι από εκείνους που πιστεύω ότι όλα αυτα γίνονται για καλό και πριν παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι ο πόνος των ανθρώπων, πολύ πιθανόν κοντινών μας, που πραγματικά θα δυστυχήσουν πολύ σύντομα είναι καλοδεχούμενος. Άπλα μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο καθένας μας θά ‘ρθει αντιμέτωπος με τη δική του πραγματικότητα και θα καταλάβει ότι μπορεί να μην έχει άμεσα εμπλακεί στο κτίσιμο αυτής  της διεφθαρμένης κατάστασης, έχει έμμεσα όμως βάλει το ληθαράκι του.

Όλοι όσοι δέν τα πιάσανε, δεν βάλανε μέσο, δεν επωφεληθήκαν εις βάρος κάποιου άλλου, δεν έκαναν ποτέ τσαπατσουλιές ή δεν έκαναν τα κλειστά μάτια για να μην ξεβολευτούν είναι φανταστικά πρόσωπα. Υπάρχουν μόνο στα παραμύθια με τους εφτά νάνους, τον Άη Βασίλη και τις έξυπνες ξανθιές.

Το επίπεδο που υπάρχει στο σχεδιασμό και τη στρατηγική  της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, θα το βρείς και στον καφετζιή, τον σουβλιτζιή, τον υδραυλικό, τον ηλεκτρολόγο, το δικηγόρο, το γιατρό, το λογιστή,  τον πατέρα, τον φίλο, τον εραστή, τον φοιτητή, τον φιλόσοφο, τον καλλιτέχνη… στο τέλος θα το βρείς και στον εαυτό σου.

Δεν είναι η ώρα να μιλάμε άσκοπα, δεν είναι η ώρα να βγάζουμε την ουρά μας απ’ έξω και σίγουρα δεν είναι η ώρα να δακτυλοδείχνουμε.

Αν πραγματικά θέλουμε να σωθούμε, τώρα είναι η ώρα να σκάσουμε και να κάνουμε όσα ξέρουμε ότι έπρεπε να είχαμε κάνει και δεν κάναμε.  Όσα αρχίσαμε να κάνουμε και τα παρατήσαμε στη πρώτη δυσκολία και την άρνηση των γύρω μας. Όσα βλέπαμε και δεν αλλάζαμε φοβούμενοι μήπως και ταράξουμε τα νερά. Ήρθε τρικυμία.

Ας αρχίσουμε να μιλάμε ο ένας στον άλλο καλύτερα, ας ρίξουμε λίγο τα εγώ και τους γαμημένους τους τίτλους, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας και τα μυαλά μας, ας δεχτούμε βοήθεια και ας δώσουμε, ας σταματήσουμε να περιμένουμε από τους άλλους να ‘λλάξουν και ας αλλάξουμε πρώτοι εμείς.  Εν μούκτιν.