Category Archives: Opinions-Απόψεις

Ο John Cleese το λέει καλύτερα.

Πάνε κάναδυό μήνες από τότε που έχω γράψει κείμενο. Αυτό συνέβει αφενός γιατί είχα κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις που με κράτησαν μακρυά και αφετέρου, ήθελα να πάρω λίγο χρόνο να επαναπροσδιοριστώ ψάχνοντας στην έρημο της παράνοιας που ζούμε να βρώ μια όαση γέλιου, μια όαση καθαρού αυθεντικού χιούμορ. 

Πάει καιρός τώρα που έχω την αίσθηση οτι χάλασε ο αισθητήρας του χιούμορ στον εγκέφαλο μου. Η όποιαδήποτε διάθεση για να διασκεδάσεις και να γελάσεις με τα όσα γίνονται γύρω σου έχει εξανεμιστεί. Αυτά τα παράπονα, εξέφραζα σε ένα φίλο ένα βράδυ, όταν αυτός με παρέπεμψε σε κάτι που έχει πεί ο τεράστιος κωμικός John Cleese, σε μία από τις συνεντέυξεις που έδωσε. 

Ερωτηθείς, λοιπόν, από το δημοσιογράφο να σχολιάσει δήλωση που έκανε οτι έχει χάσει το χιούμορ του, ο John Cleese απάντησε το εξής,

“Ναί, γιατί το χιούμορ βρίσκεται στη διασύνδεση των νησιών της παράνοιας που επιπλέει σε μια θάλασσα λογικής. Όταν αυτό αντιστραφεί, όταν έχεις μια θάλασσα παραφροσύνης με μερικά νησιά λογικής, τότε καλείσαι να γελάσεις με τη λογική. Και αυτό δεν μπορείς να το κάνεις!”

Ναι λοιπόν, αυτό που νοιώθω το είπε ο John Cleese καλύτερα. Γιατί, αυτό συμβαίνει. Πάρτε παράδειγμα για να κατανοήσετε το σκεπτικό. Πήγατε στην υπεραγορά και αγοράσατε ένα κουτί φράουλες. Στην επιστροφή στο σπίτι, ανοίγετε το κουτί και ανάμεσα στις φυσιολογικού σχήματος φράουλες, βρίσκετε και μία που είναι έτσι:strawberry12n-3-web

Οι αντιδράσεις ποικίλουν ανάλογα με τον χαρακτήρα του κάθε ατόμου αλλά είμαι σίγουρος οτι στο τέλος, ο καθένας θα γελάσει στην όψη αυτής της “περίεργης” φράουλας. Πολύ πιθανόν, πολλοί να συμφωνήσουμε οτι η ίδια η φύση προσπαθεί να μας κάνει να γελάσουμε με το δικό της χιούμορ.

Αν, όμως, ανοίξετε το κουτί και οι πλείστες φράουλες έχουν αυτό το σχήμα τότε όχι μόνο δεν θα γελάσετε, το πιο πιθανόν να επιστρέψετε το κουτί στην υπεραγορά ζητώντας αλλαγή του προιόντος.

Κάπως έτσι, αν είμασταν φράουλες, πολλοί θα είχαν αυτό το σχήμα! Με τη διαφορά οτι εμείς δεν έχουμε επιστρέψει πότε το κουτί, παρά μόνο, δεχτήκαμε το σχήμα με ικανοποίηση.

Τα αποτελέσματα έρευνας για το δείκτη Κοινωνικής Δικαιοσύνης ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., δημοσιοποίησε ο οίκος Bertelsmann-Stiftung. Μαντέψετε τη θέση πήραμε… Εκπληξούλα σας έχω, σκίσαμε πάλι. Την 20η θέση μοιραζόμαστε με τη Λετονία, 7 χώρες από τις 28 ονειρεύονται μια μέρα να μας φτάσουν. Ο δείκτης αξιολόγησε πέντε πτυχές τις κοινωνίας. Πρόληψη Φτώχειας, Ισότιμη Εκπαίδευση, Πρόσβαση στην Αγορά Εργασίας, Κοινωνική Συνοχή και Μη-διάκριση, Υγεία, και Διαγενεακή Δικαιοσύνη.

Σύμφωνα πάντα με την έρευνα, τη χειρότερη βαθμολογία πήραμε στο τομέα της Διαγενεακής Δικαιοσύνης αξιώνοντας μόνο 3,9/10 και ξεπερνώντας μόλις δύο χώρες. Όπως προκύπτει από την έρευνα, απολαμβάνουμε από τις χειρότερες πολιτικές σε θέματα οικογενειακής στήριξης και συντάξεων, έχουμε το 4ο μεγαλύτερο Κυβερνητικό χρέος, ξοδέυουμε μόλις 0,5% του Α.Ε.Π. μας σε Έρευνα και Ανάπτυξη και χρησιμοποιούμε μόλις 9,0% της ενέργειας μας από ανανεώσιμες πηγές. Από τη συντριβή, μας γλίτωσε οτι κάτι κανάμε για να περιορίσουμε τις εκπομπές αερίων και το ψηλό ποσοστό στο λόγο εξάρτησης της τρίτης ηλικίας.

Χαμηλή βαθμολογία, 4,1/10 πήραμε και στο τομέα Πρόληψη Φτώχειας, όπου ξεκαθαρίζει οτι οι πολιτικές μας ευνοούν τους πολίτες της τρίτης ηλικίας και αγνοούν τις νεαρές ηλικίες. Το ποσοστό των παιδιών και εφήβων που απειλούνται από τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό έχει αυξήθεί από 20.2% το 2009 σε 28.9% το 2015, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους ώριμους πολίτες της χωρας(65+) μειώθηκε από 49.3% το 2007 σε 20.8% το 2015. Ποιόν κόφτει άλλωστε για τους κάτω των 18 αυτής της χώρας; Έχουν ψήφο να δώσουν;

Τα προβλήματα στην Αγορά Εργασίας είναι λίγο-πολύ γνωστά. Σε αυτό το τομέα πήραμε 4,75/10 και προηγούμαστε 3 ολόκληρων χωρών. Αυτό που δημιουργεί τεράστια εντύπωση είναι το ποσοστό του δυναμικού που εργάζεται σε ακούσια προσωρινή απασχόληση και αγγίζει το 92.9% αποδίδοντας μας την χειρότερη θέση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στα κυπριακά η μέθοδος αυτή είναι το λεγόμενο “ππατσιάρισμα”, όπου στην απουσία ουσιαστικών λύσεων ενός προβλήματος απλά το ψευδόδιορθώνεις(No pun intended!) προσωρινά και “ώς πάρα ‘τζεί”.

Καλύτερα τα πήγαμε στο τομέα της Κοινωνικής Συνοχής και Μή-διάκρισης, αν και δεν το λες και καλά. Με βαθμολογία 5,1/10 βρεθήκαμε στην 22η θέση μαζί με τη Λετονία. Πολύ καλή μέτρηση για τη Μή-διάκριση, από τις καλύτερες στη Ευρώπη αλλά μέχρι εκεί. Κοινωνική Συνοχή στα γνωστά επίπεδα. Ξεχωρίζει ιδιαίτερα η προτελευταία θέση στην ισότητα των φύλων στο Κοινοβούλιο, αφού μόλις 12,5% είναι οι γυναίκες στη Κυπριακή Βουλή και εξηγεί πόσο πατριαρχική κοινωνία είμαστε όχι μόνο στη πολιτική αλλά γενικότερα στις θέσεις εξουσίας και λήψης αποφάσεων.

Στο τομέα της Υγείας, ομολογώ, πήγαμε καλύτερα από οτι περίμενα… στο συνολικό, γιατί τα επιμέρους άλλα λένε. Με 5,97/10 είμαστε λίγο πιό κάτω από το μέσο όρο της Ευρώπης άλλα σίγουρα καλύτερα από άλλους τομείς. Ή όχι; Κοιτάζοντας τα επί μέρους, βλέπει κάποιος ότι στα ίδια χαμηλά επίπεδα με άλλους τομείς βρισκόμαστε και στην Υγεία. Προσβασιμότητα στο Σύστημα χαμηλή, Αποτελέσματα Συστήματος μέτρια, Ανεκπλήρωτες Ιατρικές Ανάγκες αρκετές, τί είναι αυτό που μας ανέβασε δίνοντας μας καλύτερη βαθμολογία; Το προσδόκιμο υγιούς ζωής! Μπορεί να έχουμε από τα χειρότερα συστήματα υγείας, όμως εμείς δεν πτοούμαστε, εδώ θα ζούμε με όλες τις αντιξοότητες περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

Φτάνουμε αισίως στην ναυαρχίδα της χώρας. Ισότιμη εκπαίδευση. Τιμητικότατη 9η θέση σε ολόκληρη την Ευρώπη και βαθμολογία 6,97/10 βλέποντας το, λέω, “Ε, ναί, εδώ ειμαστε. Καμάρι η Παιδεία!”.  Τό ‘χουμε! Ή και πάλιν όχι; Καταλήγει η έκθεση της έρευνας για τη Κύπρο,

“Ωστόσο, οι πολιτικές της Κύπρου  για να διασφαλίσει ότι οι εκπαιδευτικές ευκαιρίες είναι ίσες, ενώ είναι αξιέπαινες, έχουν απότυχει σε μία σημαντική πτυχή: την ποιότητα. Αποτελέσματα της έρευνας PISA του μέσου Κύπριου μαθητή ήταν περισσότερο από 75 μονάδες χαμηλότερα από εκείνα των φοιτητών στη Φινλανδία, την Εσθονία και την Πολωνία, κατατάσσοντάς την 26η. Οι εμπειρογνώμονες  προσδιορίζουν μια έμφαση στην εκπαίδευση που βασίζεται στη γνώση – “με περιορισμένη έμφαση στην έρευνα, τον πειραματισμό και την κριτική σκέψη”- ως ένα περιορισμό.”

Οπόταν, κορούες και κοπέλλια, αυτή είναι η εικόνα που αποδίδεται μέσω των στατιστικών. Ζούμε σε μια θάλασσα παράνοιας, όπου οι επόμενες γενιές καλούνται να ζήσουν με την αυξανόμενη απειλή της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού σε μια κοινωνία που καθημερινά τους οδηγεί στη μετανάστευση λόγω έλλειψης ουσιαστικής απασχόλησης και ανάπτυξης, αφού πρώτα τους έχουμε δώσει μια άκρως “ισότιμη” εκπαίδευση άνευ ουσίας και ποιότητας.

Άρα, οποιαδήποτε ελπίδα σωτηρίας αυτού του τόπου από την νεολαία εξανεμίζεται, όταν οι νέοι μας δεν έχουν καμμία ικανότητα για έρευνα, πειραματισμό και κριτική σκέψη και καμμία τύχη στην αγορά εργασίας. Τα πράγματα γινόνται χειρότερα όταν η δική μας γενιά, αυτή των 30 με 50, η πιο παραγωγική γενιά που κρατάει τη  κοινωνία, βασανίζεται σε ακούσια προσωρινή απασχόληση και αδυνατεί να κάνει ουσιαστικές αλλαγές που να βοηθούν τα ίδια τα παιδιά της. Τραγικά τα πράματα γίνονται όταν η ίδια κοινωνία επιβραβεύει, τη γενιά που κλήθηκε να διαχειριστεί τις τύχες μας και μας έφερε σ’ αυτό το χάλι, με διπλές-τριπλές συντάξεις και ελάχιστα εγγυημένα εισοδήματα, διαιωνίζοντας το χρέος.

Σύμφωνα με την έκθεση της έρευνας και στοιχεία από τη στατιστική υπηρεσία,

“Επίσης, οι εμπειρογνώμονες σηματοδοτούν τη Κυπριακή οικογενειακή πολιτική ως ανεπαρκή, βαθμολογόντας την  4 από τα 10. «Η έλλειψη των κατάλληλων πολιτικών στήριξης της οικογένειας οδηγεί σε, μεταξύ άλλων,  χαμηλό ποσοστό φοίτησης σε παιδικούς σταθμούς και κέντρα φροντίδας παιδιών. Συνδυάζοντας τη μητρότητα με την απασχόληση είναι δύσκολο στη Κύπρο, η οποία μπορεί επίσης να ευθύνεται για τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων της χώρας. “

η υπογεννητικότητα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μας προβλήματα, καθώς χρειάζεται συντελεστής 2,1 για επαρκή αναπλήρωση πληθυσμού και βάση με τα στοιχεία του 2014, ο συντελεστής μας ήταν στο 1,31 και μειώνεται. Τα μαθηματικά δικά σας…

Το μέλλον της Κύπρου διαγράφεται λαμπρό. Οι νέες γενιές μπορούν και έχουν τα εχέγγυα να δημιουργήσουν μία καλύτερη ζωή από ό,τι χτίσαμε εμείς. Η κοινωνία στηρίζεται σε αδιάσειστα θεμέλια και σωστές δομές που μας οδηγούν σε στέρεες επιλογές ανάπτυξης και μακροζωίας. Η νήσος Κύπρος, με αργά, αλλά σταθερά βήματα, οδηγείται σε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση όλων των προβλημάτων της, όπου θα μπορούν όλοι με αγάπη, ομόνοια και αποελ να ζήσουν ελεύθερα και δημοκρατικά βλέποντας τα όνειρα τους να υλοποιούνται. Εδώ γελάτε… (χμμμμ)

Τζιαί αφού σας άρεσε τούτον, θα σας πώ αλλόναν.

Ένας Έλληνας, ένας Τούρκος και ένας Βρεττανός μπαίνουν σε ένα μπουρδέλο…

 

Την έκθεση του οίκου Bertelsmann-Stiftung μπορείτε να βρείτε εδώ.

 

 

 

 

Περί Συντάγματος και άλλες αηδίες.

Τον τελευταίο καιρό ακούμε συνεχώς δηλώσεις και πολιτικές, που στις πλείστες των περιπτώσεων  σου προκαλούν δυσφορία και στις υπόλοιπες αηδία. Ένας εκ των δημοσίων προσώπων, που συχνά οι δηλώσεις του σου προκαλούν το δεύτερο, είναι ο Αρχιεπίσκοπος. Οι τελευταίες απόψεις του, που δημοσίως εξέφρασε στη τηλεόραση του ΡΙΚ όσο αφορά τη παιδεία, χρήζουν εξέτασης και πολύ πιθανόν ο προκαθήμενος της εκκλησίας να έχει υποπέσει σε παραπτώματα που, το λιγότερο, θα πρέπει να διερευνηθούν.

Επικαλέσθηκε το σύνταγμα και είπε, “…πρέπει να καταλάβει η κυρία Επίτροπος, οτι το σύνταγμα προβλέπει οτι η παιδεία ανήκει στην κοινότητα, την Ελληνοχριστιανή(!) κοινότητα της Κύπρου, δεν είναι μέσα στα υπουργεία του κράτους. Μετά εξελίχθει από την Κοινοτική Συνέλευση που είχε το απάνω χέρι για την παιδεία, σε Υπουργείο Παιδείας.”

Κατ’ αρχην, για να μήν δημιουργούνται εντυπώσεις και να αφήνουμε ανακρίβειες να αιωρούνται, σας παραθέτω απόσπασμα από την επίσημη ιστοσελίδα της Βουλής των Αντιπροσώπων, “Το Μάρτιο του 1965, με νόμο που θέσπισε η Βουλή, οι νομοθετικές αρμοδιότητες της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης μεταβιβάστηκαν στη Βουλή, οι αρμοδιότητές της επί εκπαιδευτικών, μορφωτικών και διδακτικών θεμάτων στο συνιστώμενο με βάση τον ίδιο νόμο Υπουργείο Παιδείας και οι υπόλοιπες διοικητικές της αρμοδιότητες στα άλλα συναφή υπουργεία.”.

Αρα λοιπόν, το μετά που λέει ο Αρχιεπίσκοπος είναι μια πενταετία και η Κοινοτική Συνέλευση είχε, ναί μεν, το πάνω χέρι για πολλά θέματα, αλλά πρώτον, τα μέλη της ήταν εκλεγμένοι δημότες και δεν ασκούσε έλεγχο η εκκλησία, σύμφωνα πάντα με το σύνταγμα και, δεύτερον, σε καμμία περίπτωση οι αποφάσεις της Κοινοτικής Συνέλευσης δεν θα μπορούσαν να προσκρούουν σε βασικές διατάξεις του συντάγματος.

Η άποψη που εξέφρασε, “Το σχολείο έχει πρόγραμμα εκκλησιασμού και δεν νομίζω οτι οι γονείς δικαιούνται να επεμβαίνουν μέσα στο Υπουργείο Παιδείας, αυτό πρέπει να το καταλάβουμε.”, προσκρούει σε σχεδόν ολόκληρο το άρθρο 18 των Γενικών Διατάξεων του Συντάγματος και ειδικότερα με τη παράγραφο 7, “Μέχρι της συμπληρώσεως του δεκάτου έκτου έτους της ηλικίας η απόφασις περί της θρησκείας, την οποίαν θα ακολουθήση το άτομον λαμβάνεται υπό του έχοντος την νόμιμον επιμέλειαν αυτού.”, όπως και με το άρθρο 15, παράγραφος 1, “Έκαστος έχει το δικαίωμα όπως η ιδιωτική και οικογενειακή αυτού ζωή τυγχάνη σεβασμού.”. Δηλαδή, πρώτον, την ευθύνη για τη απόφαση περί της θρησκείας ενός παιδιού κάτω των δεκαέξι δεν την έχει ούτε το σχολείο, ούτε η εκκλησία αλλά οι γονείς, και δεύτερον, ο Αρχιεπίσκοπος και το Υπουργείο οφείλουν να σέβονται τον τρόπο που έχει επιλέξει ο κάθε πολίτης να ζεί τη ζωή του και να μεγαλώνει τα παιδιά του.

“Το Υπουργείο Παιδείας έχει πρόγραμμα, πλήρες πρόγραμμα και δεν θα ρωτήσει την κυρία Επίτροπο αν θα το εφαρμόσει ή όχι. Να καταλαβαίνουμε ο καθένας την θέση του.”, είπε με φασιστικό και δικτατορίκο τόνο, ενώ προηγουμένως είχε αναφέρει για την Επίτροπο Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, “Να μήν επεμβαίνει στα εσκαμμένα, δεν είναι δουλεία δική της αν θα παν’ τα παιδιά στην εκκλησία ή όχι”.

Για να καταλαβούμε ο καθένας τη θέση του, είναι δουλεια της Επιτρόπου και το προγραμμα που εφαρμόζει το Υπουργείο και αν θα πάνε τα παιδιά στην εκκλησία χωρίς την συγκατάθεση των έχοντων τη νόμιμη επιμέλεια αυτών, γιατί σύμφωνα με το άρθρο 28, παράγραφος 1, “Πάντες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, της διοικήσεως και της δικαιοσύνης και δικαιούνται να τύχωσι ίσης προστασίας και μεταχειρίσεως.”  και το άρθρο 18, παράγραφος 6, “Η ελευθερία εκδηλώσεως της θρησκείας ή της θρησκευτικής πεποιθήσεως υπόκειται μόνον εις τους υπό του τόμου προδιαγεγραμμένους περιορισμούς τους αναγκαίους προς το συμφέρον της ασφαλείας της Δημοκρατίας ή της συνταγματικής τάξεως ή της δημοσίας ασφαλείας ή της δημοσίας τάξεως ή της δημοσίας υγιείας ή των δημοσίων ηθών ή της προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών των υπό του Συντάγματος ηγγυημένων εις παν πρόσωπον.”

Ολοκλήρωσε τις απόψεις του λέγοντας, “Δεν μπορεί το κάθε παιδί να κάνει οτι θέλει και να μήν θέλει να πάει στην εκκλησία. Όταν είναι απόφασις του σχολείου θα παν’ όλα τα παιδιά.”, κατά παράβασην όχι μίας, ούτε δύο, ούτε τριών αλλά τεσσάρων διατάξεων του συντάγματος. Άρθρο 18, παράγραφος 1, “Έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας σκέψεως, συνειδήσεως και θρησκείας.”, παράγραφος 5, “Η χρήσις φυσικής ή ηθικής βίας προς τον σκοπόν, όπως εξαναγκασθή το άτομον να μεταβάλη την θρησκείαν αυτού ή να εμποδισθή όπως, μεταβάλη ταύτην, απαγορεύεται.”, άρθρο 19, παράγραφος 1, “Έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ’ οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως.” και παράγραφος 2, “Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελευθερίαν της γνώμης, της λήψεως και μεταδόσεως πληροφοριών και ιδεών άνευ επεμβάσεως οιασδήποτε δημοσίας αρχής και ανεξαρτήτως συνόρων.”

Εν κατακλείδι, σύμφωνα με το άρθρο 18, παράγραφος 3, Πάσαι αι θρησκείαι είναι ίσαι ενώπιον του νόμου. Μη θιγομένης της κατά το Σύνταγμα αρμοδιότητος των Κοινοτικών Συνελεύσεων, ουδεμία νομοθετική, εκτελεστική ή διοικητική πράξις της Δημοκρατίας δύναται να κάμη δυσμενή διάκρισιν εις βάρος οιουδήποτε θρησκευτικού ιδρύματος ή θρησκείας.”, άρα λοιπόν η Ορθοδοξία δεν κατέχει κάποια περίοπτη θέση στη Κυπριακή Δημοκρατία, παρά μόνο, είναι ίση προς όλες τις θρησκείες που κάποιος πολίτης μπορεί να ασπαστεί και να ακολουθήσει. “Την παιδεία μας επί αιώνες πολλούς την κρατούσε η εκκλησία μας. Το απάνω χέρι είχε η εκκλησία και κράτησε τα παιδιά μας και ελληνόπουλα και χριαστιανόπουλα”, ισχυρίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος. Όπως μας κρατάει αναλφάβητους, πνευματικά ακαλλιέργητους, άνευ κριτικής σκέψης και σεβασμού προς τον διπλανό μας, ισχυρίζομαι εγώ.

Τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου μπορειτε να δείτε εδώ.
 
Το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Έι, εσύ! Ναί, εσύ…

Έι, εσύ! Ναί, εσύ, ο οπαδός του φέισμπούκ, ο ακολουθητής του τουίτα, ο αρτίστας του ινσταγκράμ, ο προπονητής της κερκίδας, ο παράγοντας της πολιτικής, ο “τη υπερμάχω στρατηγό τα νικητήρια”, ο κριτής και δικαστής υπέρ βωμών και εστιών, ο έχων και κατέχων τη μία και μόνη αλήθεια, ο θυματοποιημένος πολίτης, ο πουλημένος ψηφοφόρος, ο αδιάφθορος πατριώτης,  ο ανέραστος σύζυγος, ναί εσύ, με αισθάνεσαι;

Ναί, εσύ, που με τις πράξεις και τις παραλείψεις σου συνεισφέρεις στη διαιώνιση της καφρίλας*. Εσύ που, για χρόνια τώρα, καπηλέυεσαι το υπάρχον σύστημα και αρνείσαι επιτακτικά την κάθε αλλαγή στις δομές του. Εσύ που παραδέχεσαι τη διαφθορά αλλά παλεύεις σθεναρά για την διατήρηση της. Εσύ που φοβάσαι να αλλάξεις γιατί δεν ξέρεις ποιός είσαι και δεν είσαι σίγουρος τί θέλεις να γίνεις. Σταμάτα, πάρε ανάσα, θα με βοηθήσεις να σηκώσουμε το βάρος;

Κατηγορούμε τους Εγγλέζους και επικαλούμαστε συχνά-πυκνά το περίφημο “divide and rule”(διαίρει και βασίλευε), που μας χώρισε ως λαό και έφερε την καταστροφή στον τόπο. Αν όμως, οι Εγγλέζοι ευθύνονται για τη διαίρεση μας σε Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ποιός ευθύνεται για τη δική μας διαίρεση σε Μακαριακοί-Γριβικοί, Ανεξαρτησιακοί-Ενωτικοί, Αριστεροί-Δεξιοί, Ευρωλάγνοι-Ευρωφοβικοί, Νεναίκηδες-Πατριώτες, Λυσομανής-Λυσοφοβικοί, ποιός αλήθεια;

Ναί, εσύ, που δέχεσαι χωρίς σκέψη να αναμασάς το κουτόχορτο που εκστόμισε το κόμμα σου,  εσύ που οι απόψεις σου περιορίζονται στο ίδιο συμφέρον, εσύ που έκαμες την μαρτυρία Μιλτή ευαγγέλιο, εσύ που αγριεύεις και ωρύεσαι στα κοινωνικά μέσα έχοντας μνήμη χρυσόψαρου, εσύ που έκαμες τη συνομιλία μονόλογο που δεν έχει ούτε νόημα ούτε ουσία, εσύ που αντικατέστησες την παράνοια με τη λογική, εσύ που με συνεπαίρνεις διαρκώς στα άκρα.

Έι, εσύ, μη μου λες αυτοί είμαστε και δεν αλλάζουμε. Μη μου λες η αποδοχή της όποιας λύσης θα είναι η καταστροφή μας. Μη μου λες η μη αποδοχή της όποιας λύσης είναι η καταστροφή μας. Μη μου λες οτι δεν υπάρχει ελπίδα. Ενωμένοι στεκόμαστε, διχασμένοι πέφτουμε.

Εμπνευσμένο από:

 

*η ιδιότητα τού να είναι κανείς κάφρος

κάφρος αρσενικο

κάποιος που δρα χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψη του τα συναισθήματα η την ενόχληση των άλλων

Νά σού και ο Χατζηπετρής…

Ανένδοτος, και εριστικός, εμφανίζεται σε πρόσφατη συνεντεύξη του ο Γενικός Γραμματέας της ΠΑΣΥΔΥ, κ.Γλαύκος Χατζηπέτρου. Με σκεπτικό, που κάνει τον στρατό να μοιάζει τέρας λογικής, ο κ.Χατζηπέτρου προσπαθεί να μας εξηγήσει τα ανεξήγητα.

Αρχικά, λοιπόν, μας είπε οτι η δημόσια υπηρεσία είναι ενας ζωντανός οργανισμός που δεν μπορεί να μένει στη στασιμότητα και η απαίτηση είναι οι ποιοτικές υπηρεσίες. Όλ’ αυτά για να τονίσει την ανάγκη δημιουργίας νέων θέσεων στη δημόσια υπηρεσία. Συγνώμη αλλά, έχετε πάει τελευταίως για εξυπηρέτηση σε δημόσια υπηρεσία και την βρηκάτε ποιοτική; Έχετε πάει σε δημόσια υπηρεσία που να μην έχει έστω ένα υπάλληλο να κάθεται ανέμελος και να κοιτάει το ταβάνι; Ο κ.Χατζηπέτρου δεν άκουσε τις δηλώσεις του Υπουργού Οικονομικών για υπεράριθμη δημόσια υπηρεσία, αλλά και να τις άκουγε δεν τον απασχολούν απ’ οτι φαίνεται.

Ανέφικτες οι μετατάξεις στη δημόσια υπηρεσία, σύμφωνα με τον κ.Χατζηπέτρου. Παρόλο που παραδέχεται οτι το σύστημα λειτουργεί στην Ελλάδα, στην Κύπρο, λέει, δεν είναι εφικτο γιατί θα επηρεάσει την αρχαιότητα και τη λειτουργία των υπηρεσιών. Μα, αυτό ακριβώς είναι και το ζητούμενο κ.Χατζηπέτρου μου, να επηρεαστεί η υφιστάμενη δομή λειτουργίας της δημόσιας υπηρεσίας. Πέραν από εσάς και τις χιλιάδες μέλη της συντεχνίας σας, κανείς άλλος δεν βλέπει ποιότητα στη δημόσια υπηρεσία.

Αν υπάρχουν κάπου πλεονάζοντες, λέει ο κ.Χατζηπέτρου, να διορθώνεται το ζήτημα με αφυπηρετήσεις. Για να καταλάβουμε καλύτερα, αν σε κάποια υπηρεσία υπάρχει υπάλληλος ο οποίος είναι περιττός και δεν κάνει τίποτα αλλά θα αφυπηρετήσει σε δέκα χρόνια, θα περιμένουμε μια δεκαετία να φύγει για να λύσουμε το πρόβλημα; Την ίδια ώρα, όμως, είναι εξαιρετικά δύσκολο να τον μεταθέσουμε σε άλλη υπηρεσία, που ενδεχομένως  να προσφέρει περισσότερα, και γι’ αυτό φταίει η κοινωνία που είναι ανώριμη να δεί το θέμα ορθολογικά.  Αυτό, κι αν είναι στροφή στη ποιότητα! Αντιλαμβανόμαστε κ.Χατζηπέτρου, οτι ουδείς δεν μπορεί να απολυθεί, όπως αντιλαμβανόμαστε οτι δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερο βόλεμα από το να ξέρει ένας υπάλληλος οτι έχει το δικαίωμα να μένει στο απυρόβλητο, ανεξαρτήτως συμπεριφοράς.

Για κατάχρηση εξουσίας από τις διάφορες κυβερνήσεις, έκανε λόγο ο κ.Χατζηπέτρου, όσο αφορά στις αποσπάσεις. Το 90% των περιπτώσεων, είπε, η εξυπηρέτηση γίνεται για συγκεκριμένα πρόσωπα και για τις όποιες αγκυλώσεις στη δημόσια υπηρεσία δεν ευθύνεται ο δημοσιουπαλληλικός κόσμος και η ΠΑΣΥΔΥ. Έλα τώρα, δηλαδή γνωρίζετε όλες αυτές τις περιπτώσεις, που διαχρονικά γίνεται από κυβερνήσεις κατάχρηση εξουσίας καταστρέφοντας την έρρυθμη λειτουργία της δημόσιας υπηρεσίας που τόσο σθεναρά υποστηρίζετε, και δεν έχετε προβεί ούτε σε μία καταγγελία; Οι εξυπηρετήσεις δηλαδή δεν έγιναν προς όφελος των μελών της ΠΑΣΥΔΥ και του δημοσιουπαλληλικού κόσμου, έγιναν για άλλους; Δεν έχει καμμία ευθύνη η ΠΑΣΥΔΥ για το φαινόμενο και για οτι διαχρονικά δεν προέβει σε καμμία ενέργεια για την καταστολή και πρόληψη του; Δεν έχει καμμία ευθύνη η ΠΑΣΥΔΥ, που διαχρονικά εκμεταλλεύεται το φαινόμενο ως διαπραγματευτικό χαρτί για να μην χάσει κεκτημένα;

“Η δημόσια υπηρεσία δεν είναι όπως ένα σχολείο και δεν πρέπει όλοι να είναι άριστοι, δεν είναι το ίδιο.”, είπε και συνέχισε, “Εξακολουθώ να πιστεύω όμως ότι ναι, θα πρέπει να είναι όλοι άριστοι.” Κ.Χατζηπέτρου, πρώτα-πρώτα, ποιός σας είπε οτι στο σχολείο όλοι είναι άριστοι; Στο σχολείο πάεις και αφού εξεταστείς στην ύλη την οποία οφείλεις να γνωρίζεις, ανάλογα με το τί απάντησες στο γραπτό, σου δίνεται και ο βαθμός. Αν έγραψες είκοσι είσαι άριστος, αν έγραψες κάτω από τη βάση δεν είσαι, τόσο απλό. Δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι του είκοσι και γι’ αυτό καλό θα ήταν να τους αξιολογούμε για να ξέρουμε πόσοι και ποιοί είναι κάτω από τη βάση.

Ακριβώς, είναι θέμα νοοτροπίας και οι νοοτροπίες δεν θα αλλάξουν αν το σύστημα παραμένει το ίδιο. Είναι δυνατόν, να μιλάτε για ισοπέδωση με το νέο συστημα αξιολόγησης, τη στιγμή που επιμένετε να διατηρηθεί ένα σύστημα που προκρίνει το 98% των δημοσίων υπαλλήλων ως άριστους; Υπάρχει μεγαλύτερη ισοπέδωση απ’ αυτό;

Να μου επιτρέψετε, να μην σας επιτρέψω να μου εξηγήσετε οτι δεν υπάρχει μέθοδος μέτρησης της παραγωγικότητας στο δημόσιο τομέα. Υπάρχουν, μια χαρά, αρκετές μέθοδοι να μετρηθεί η παραγωγικότητα σε όποιονδήποτε τομέα. Η αποτελεσματικότητα και η αποδοτικότητα δεν έιναι δόκιμοι όροι που ενδεικνύνται στη δημόσια υπηρεσία, αλλά έννοιες που συμπεριλαμβάνονται στη παραγωγικότητα του κάθε υπαλλήλου, είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού. Ενώ παραδέχεστε, οτι στις πλείστες Ευρωπαικές χώρες λειτουργούν 780 δείκτες για μέτρηση της αποδοτικότητας των δημοσίων υπαλλήλων, αντιτίθεστε να φύγουμε από τον ένα δείκτη που εμείς έχουμε σήμερα; Είναι μήπως η λογική του όλα ή τίποτα; Γιατί, για να φτάσουμε τους 780 πρέπει πρώτα να πάμε στους 10 ή στους 20, σωστά;

Δεν ενοχλεί καθόλου τον κ.Χατζηπέτρου, οτι ενώ η παραγωγικότητα στον δημόσιο τομέα είναι κατώτερη του 2%, οι δημόσιοι υπάλληλοι απολαμβάνουν αυξήσεις τις τάξεως του 7.6%. Οι αυξήσεις καθορίζονται από τις συμφωνίες που έγιναν κατά το διορισμό και καμμία συζήτηση δεν γίνεται για αυτό το θέμα. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι είστε υπόχρεοι να δουλεύετε νυχθημερόν, για να μπορέσετε εσείς και ο εργοδότης σας να πληρώνετε αυξημένες φορολογίες στο κράτος, ούτως ώστε να μπορεί να πληρώνει το παχουλό μισθολόγιο της δημόσιας υπηρεσίας που δεν παράγει, για να διατηρηθούν τα αδιάσπαστα κεκτημένα. Αυτή κι αν είναι νοοτροπία που επιδέχεται αλλαγή!

Θα συμφωνήσω με τον κ.Χατζηπέτρου ότι οι μισθοι στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να βελτιωθούν, κυρίως, γιατί οι πλείστοι εργοδότες με την οικονομική κρίση βρήκαν την εύκολη δικαιολογία να κρατήσουν τους μισθούς χαμηλά, εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες στην αγορά εργασίας. Αυτό όμως, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα της ΠΑΣΥΔΥ και ούτε αποτελεί δικαιολογία για να ορίσουμε τον δημόσιο τομέα ως παράδειγμα εισοδηματικών κριτηρίων. Αν αποφασίσετε, κ.Χατζηπέτρου, οτι ο μέσος δημόσιος υπάλληλος πρέπει να αμοίβεται με 5000 ευρώ το μήνα, θα πρέπει ο ιδιωτικός τομέας να ακολουθήσει;

Η φοροδιαφυγή, κ.Χατζηπέτρου, και πάλιν δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα της ΠΑΣΥΔΥ. Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη σας να εστιάσετε το ενδιαφέρον κάπου αλλού, αλλά παρά να κάνετε εκστρατείες ενημέρωσης για θέματα που δεν σας αφορούν, καλό θα ήταν να κοιτάξετε πόσοι από τους δημοσίους υπαλλήλους που ανήκουν στις τάξεις σας διατηρούν, παράλληλα, επιχειρήσεις που τους επιφέρουν επιπλεόν αδήλωτο εισόδημα.

Αφιερωμένο…

Τη συνεντεύξη του κ.Γλαύκου Χατζηπέτρου μπορείτε να βρείτε εδώ.

 

 

 

Περί Διαφθοράς και Αντίληψης.

Αναρωτηθήκατε άραγε ποτέ, πού στεκόμαστε ως Κύπρος στον παγκόσμιο χάρτη αντίληψης της Διαφθοράς;  Αναρωτηθήκατε ποτέ, πώς, εμείς οι Κύπριοι, αντιλαμβανόμαστε τη διαφθορά και τη καταπολέμηση της;

Μερικές απαντήσεις μπορούμε να πάρουμε από τη Διεθνής Διαφάνεια (www.transparency.org), της οποίας, παράρτημα λειτουργεί στη Κύπρο από το 2010. Η Διεθνής Διαφάνεια δημιουργήθηκε και δραστηριοποιείται από το 1993 και η Κύπρος εντάχθηκε στις έρευνες της, το 2003. Οι έρευνες μετρούν την αντίληψη της διαφθοράς στον δημόσιο τομέα, και αναλόγως του επιπέδου των χωρών που συμμετέχουν, μετριέται από διαφορετικές πηγές έρευνας. Οι πιό εξελιγμένες χώρες φτάνουν μέχρι και τις δώδεκα διαφορετικές πηγές, η Κύπρος αυτή τη στιγμή χρησιμοποιεί πέντε. Σημαντικό να σημειωθεί οτι οι έρευνες αφορούν μόνο τον δημόσιο τομέα και δεν αγγίζουν τη διαφθορά στον ιδιωτικό.

Πρώτη χρονιά λοιπόν, το 2003, όπου μοιραζόμαστε την 27η θέση μαζί με το Μπαχρέιν έχοντας δείκτη 6.1, με μέγιστο το 10. Οι επόμενες χρονιές μέχρι και το 2007 καταγράφουν μία πτωτική πορεία του δείκτη, με το χαμηλότερο ποσοστό να αγγίζει το 5.3. Λίγο πριν, το να μείνουμε ανεξεταστέοι, δηλαδή. Χάνουμε θέσεις την ώρα που ο αριθμός των χωρών αυξάνεται, και βρισκόμαστε στα ίδια επίπεδα με χώρες όπως Ιορδανία, Μποτσουάνα και Ουγγαρία.

Το 2008 ο δείκτης μας αναβαθμίζεται και μας βρίσκει στη 31η πρώτη θέση με ποσοστό 6,4. Η πενταετία 2008-2012, καταγράφει τα υψηλότερα ποσοστά με “παγκύπριο ρεκόρ” το 6.6 του 2009 και 2012. Το 2009 και 2010 βρισκόμαστε στα ίδια επίπεδα με χώρες όπως Εσθονία, Σλοβενία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι χρονιές 2013-2015 καταγραφούν μικρή σταδιακή πτώση, κατατάσσοντας μας στη 32η με δείκτη 6,1. Τις προηγούμενες χρονιές, 2013-2014, μοιραζόμαστε τη 31η θέση με Μπουτάν και Μποτσουάνα, αντίστοιχα, καταγράφοντας ποσοστό 6,3. Πού θα βρισκόμαστε το 2016; Άγνωστο! Αν συνυπολιγιστούν όμως το Παιδείας, Υγείας, ΚΟΠ, κ.τ.λ., μάλλον δεν είμαι αισιόδοξος…

Έτσι, για την ιστορία, Μπαχρέιν, Ιορδανία και Ουγγαρία τρών’ την σκόνη μας, η Σλοβενία παραμένει στον ανταγωνισμό τρείς θέσεις πιο κάτω, Μπουτάν και Μποτσουάνα σταδιακά υπερέχουν ελαφρώς, ενώ Εσθονία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, προ πολλού εβκάλαν τραφικέιτορ, σκαρφαλώνοντας στην 23η θέση με ισόποσό δείκτη 7,0.

Αυτά, όσο αφορά τις παγκόσμιες έρευνες, γιατί στη Κύπρο η Διεθνής Διαφάνεια διενήργησε δύο έρευνες, το 2014 και 2015*, που είχαν ως στόχο την καταγραφή αντιλήψεων των Κυπρίων όσον αφορά τη διαφθορά και τις επεκτάσεις της.

Ανάμεσα σε άλλα, οι Κύπριοι πολίτες(τουλάχιστον αυτοί που συμμετείχαν στην έρευνα) σε ποσοστό 83% θεωρούν τη διαφθορά ως μείζον πρόβλημα και πιστεύουν ακράδαντα ότι η διαφθορά υπάρχει σε εθνικό επίπεδο, ωστόσο, είναι πιο εμφανής στα πολιτικά κόμματα(81%), στην τοπική αυτοδιοίκηση(81%), και στον τραπεζικό τομέα(71%). Την ίδια ώρα, όμως, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, “Τα ευρήματα της έρευνας αποδεικνύουν ότι το 2015 οι Κύπριοι ήταν καλύτερα ενημερωμένοι στο να απαντήσουν ορθά σχετικά με τον εντοπισμό πράξεων διαφθοράς. Ωστόσο, τα στοιχεία από τις δύο έρευνες καταδεικνύουν  ότι οι Κύπριοι χρειάζονται περισσότερη ευαισθητοποίηση σχετικά με τη διαφθορά και το νόημά της για να είναι σε θέση να εντοπίζουν περιστατικά διαφθοράς”. Με δικά μου λόγια, οι Κύπριοι πιστεύουν και είναι σίγουροι οτι υπάρχει διαφθορά παντού τριγύρω τους για να έχουν καποιόν να φταίουν’, απλά δεν είναι σίγουροι πώς να την εντοπίσουν, είτε γιατί βαρκούνται ν’ ασχοληθούν, είτε γιατί δεν τους επηρεάζει ή γιατί σκέφτουνται οτι μια μέρα μπορεί να βολέψει τους ίδιους.

Ακόμα δεν είδατε τίποτε, γιατί ενω το 81% πιστεύει οτι τα πολιτικά κόμματα είναι διεφθαρμένα, 75% πιστεύουν οτι την ευθύνη για τη καταπολέμηση της διαφθοράς πρέπει να την έχουν τα ίδια πολιτικά κόμματα(!). Κάτι ανάλογο του, να θωρείς τη σκηνή του μπάνιου στο “Psycho” τζιαί να περιμένεις ο δολοφόνος να βκάλει με το μασιέριν τα μάθκια του ή να θωρείς στο ριπλέι την φάση του Ντε Καμάργκο, στο 2-1 με τη Ρόζενμποργκ, τζιαί να περιμένεις οτι έν να το βάλει. Τουλάχιστον, το 81% πιστεύει οτι ευθύνη για τη διαφθορά φέρει η κυβέρνηση και πολύ καλά κανει, αφού όπως θα δείτε στο υστερόγραφο η πορεία του δείκτη αλλάζει αναλόγως κυβέρνησης.

Για μένα ίσως το πιό τραγικό, είναι η εμπιστοσύνη που δείχνουμε στους θεσμούς καταπολέμησης της διαφθοράς. Τα ποσοστά μικρά, 20% εμπιστεύονται μια ανεξάρτητη αρχή, 16% τη Διεθνής Διαφάνεια Κύπρου- η οποία είναι ανεξάρτητη αρχή αλλά απολαμβάνει μικρότερο ποσοστό(!), 12% τον Γενικό Ελεγκτή και 10% τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαικής Ένωσης. Μου θύμησε ένα άρθρο που είχα διαβάσει σε μία εφημερίδα τις προάλλες με τίτλο, “Ποιός θα ελέγξει τον Ελεγκτη;”. Και ρωτώ εγώ, αυτόν που θα ελέγχει τον ελεγκτή ποιός θα τον ελέγξει, και ποιός θα έλεγχει αυτόν που θα ελέγχει αυτόν που έλεγχει τον ελεγκτή, και ποιός θα ελέγχει αυτόν που ελέγχει αυτόν που ελέγχει αυτόν που ελέγχει τον ελεγκτή… να συνεχίσω; Μήπως δεν εμπιστεύομαστε ούτε τη σκιά μας τελικά;

Στην τελική όμως, κατά την προσωπική μου άποψη, εδώ εντοπίζεται και το μεγαλύτερο μας πρόβλημα. Στην εκ των προτέρων παράδοση οτι δεν αλλάζει κάτι. Δεν πιστεύουμε οτι μπορεί κάποιος να αλλάξει κάτι, απλούστατα γιατί δεν θέλουμε ν’ αλλάξουμε εμείς. Γιατί για να αλλάξει κάτι πρέπει να το θέλουμε, να το πιστεύουμε και να το παλεύουμε. Γι’ αυτό και παραδοθήκαμε στα τετριμμένα πιά, “Έτσι εν η Κύπρος, έτσι ήταν πάντα”, “Ε, έν ν’ αλλάξω εγώ τωρά τον κόσμο;”, “Τζι’ αλλού άμα πάεις έτσι ένει”, “Υπερβολές! Έννεν τόσο μεγάλο το πρόβλημα, παντού έτσι ένει” κ.τ.λ.

Έτσι, λοιπόν, εμείς εν πιστεύκουμεν σε “καθαρό” κράτος. Τούτα πιστεύκουν τα κάτι “ππαλαζούθκια” Σκανδιναβοί που κάποτε εστέλλαν μας τες γενέτζιες τους να ‘βρουν τον έρωτα. Μα γιατί μας περάσατε, για αμερικανάκια;

 

Υ.Γ.: Πόσο παράδοξο, αλήθεια, ο πιό ψηλός μας δείκτης να ήταν επί Χριστόφιά!;

cpi-2003-2015

 

Υ.Γ.2: Είπε, μεταξύ άλλων, η βουλευτής του ΔΗΚΟ, Χριστιάνα Ερωτοκρίτου, αναφορικά με τη νέα στάση του κόμματος στη βουλή, “η συνεργασία και η συναντίληψη δεν μπορεί να συνεχίζεται με ετσιθελικό τρόπο, μόνον εκεί που μας βολεύει και μόνον εκεί που θέλουμε να κρατήσουμε κρυφά κάποια πράγματα“. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Πηγή: http://politis.com.cy/article/to-diko-vazi-telos-sti-sinenesi-sti-vouli-logo-kipriakou

 

*Περισσότερες πληροφορίες για τα αποτελέσματα των ερευνών της Διεθνής Διαφάνεια Κύπρου μπορείτε να βρείτε εδώ.

 

Για ένα σώβρακο αδειανό, για μιά φανέλα.

Φαντάζομαι, μέχρι σήμερα, πολλοί έχετε ακούσει για το άρθρο της Helena Smith στην εφημερίδα “The Guardian”. Για όσους είχαν τη τύχη να ενημερωθούν και να νοιώσουν περήφανοι(ναι, γιατί στις μέρες μας όλοι για αυτή τη περηφάνια ζούμε) για τα επιτεύγματα της μικρής μας χώρας, σας παραθέτω κάποια κρυφά γεγονότα που εσείς δεν γνωρίζετε.

Η δημοσιογράφος αυτή, αρχικά ξεκίνησε να ρίχνει λάσπη σε μία ομοσπονδία* με πιστοποιητικό καθαρότητας από το κράτος**, για να ανεβάσει την επισκεψιμότητα στην ιστόσελίδα της εφημερίδας της, με σκοπό να κερδίσει πόντους από τον εργοδότη της και να ζητήσει αύξηση τον Δεκέμβρη. Οι πληροφορίες που έχω, λένε οτι έκαμεν ένα καταναλωτικό δάνειο τελευταίως για να πάει διακοπές κρουαζιέρα. Έκατσεν της τζιαί κατιτίς παραπάνω απ’ οτι επεριμενέν, ε, ατέ, εν αρκημός νομιζετέ; Τζιαί άρκεψεν τις υπερβολές τζιαί την παρελθοντολογία για κάτι πομπούδες που επαίξαν πριν 2-3 χρόνια και ανήκουν πλέον στο παρελθόν και την ιστορία. Αθκιασερή Εγγλέζα μάνα μου, δαμέ, ποιός τα θυμάται; Τί και αν κάποιοι χρησιμοποιήσαν το ποδόσφαιρο για να σώσουν τις εταιρείες τους με κέρδη από παράνομο στοίχημα; Ποιός ενοχλήθηκέ; Εμείς δαμέ, ως προχτές εν είχαμεν πρόβλημα.

Στη συνέχεια, αφού είδε τις εξελίξεις στο Ευρωπαικό ποδόσφαιρο και τον σημαντικότατο ρόλο που η χώρα και η ομοσπονδία μας διαδραματίζουν στη διαφοροποιήση του σκηνικού, θέλησε να μας διαβάλει και να πλήξει την καθαρότητα του ποδοσφαίρου και της ομοσπονδίας μας, που επαναλαμβάνω, είναι η μόνη που κρατάει πιστοποιητικό από το κράτος, ISO 9001 όι πελλάρες. Καμμία αστυνομία… στη Κύπρο τουλάχιστον, δεν έχει βρει κανένα ένοχο. Εν δέκα μήνες που το εξυχνίαζαν, παθκιάν-παθκιάν, ρότσον-ρότσον τζιαί δεν εσιεί. Τέλος! Μαλαισία; Ποιά Μαλαισία; Πού εν η Μαλαισία; Που δαμέ εν επήεν κανενας. Αγγλίαν, επήεν ο άλλος τζιαί δεν τον εξανακούσαμεν.

Μάθαμε, επίσης, οτι κατά την άφιξη της στην Κύπρο και στο αεροδρόμιο Λάρνακας, επικοινώνησε με τον Σπύρο Νεοφυτίδη από τον οποίο ζήτησε συνάντηση άμεσα και χωρίς χρονοτριβές. Ο Σπύρος, εκείνη την ώρα βρισκόταν στο γήπεδο “Αμμόχωστος-Νέα Σαλαμίνα” και έκανε προπόνηση στους τερματοφύλακες. Της ζήτησε να βρεθούν’ πιό μετά, να προλάβει να κάμει τζιαί κανένα μπάνιο, να πιούν τζιαί κανέναν καφέ, αλλά η ανάγκη της για την αύξηση δεν επέτρεπε χάσιμο χρόνου. Πήρε ένα ταξί και πήγε στο γήπεδο. Ο Σπύρος τότε, αφού φόραγε και τη φόρμα με το έμβλημα της Σαλαμίνας, αναγκάστηκε να της μιλήσει, όχι από την ιδιότητα του ως Πρόεδρος του Π.Α.Σ.Π ή του πρώτου Κυπραίου έβερ, που κατάφερε να εκλεγεί στο συμβούλιο του ευρωπαϊκού τμήματος της Παγκόσμιας Ένωσης Ποδοσφαιριστών (FIFPro) και να είναι το νεαρότερο διοικητικό στέλεχος στην ιστορία αυτού του τμήματος αλλά, ως προπονητής τερματοφυλάκων της Νέας Σαλαμίνας. Τί γυρεύκει να κάμνει έτσι δηλώσεις; Στον αθλητικό δικαστή αμέσως, αν το αρνηθεί να πάει και αυτός στην Αγγλία μαζί με τον Παναγή, τζιαί ας ανοίξουν φισσιάδικο!

Εν την έκανε λοιπόν που νεκατώνει, επήεν τζιαί ήβρεν, ημίσιυ μου, τον Γενικό Γραμματέα του Federbet, που τάχα μου, τούτοι παρακολουθούν τα στημένα και τα παράνομα. Άκου να σου πώ κουμπάρε μου, επέτρεψε μου να σε λέω κουμπάρο γιατί νοιώθω είμαστε φίλοι, εμείς δαμέ έχουμε την ψηλά την δωρεάν παιδεία που τα γεννοφάσκια μας***. Έκαμε παρέμβαση και ο Μητροπολίτης Πάφου για τους ξένους στα σχολεία μας. Πρέπει να τους μαθαίνουμε καλλύττερα είπεν, γιατί μεινήσκουν πίσω οι δικοί μας. Είδες, 70% ξένοι στο κυπριακό πρωτάθλημα, 67% των ποδοσφαιριστών δηλώνουν ενημερωμένοι και σπουδασμένοι. Δεν θα ησυχάσουμε αν δεν μάθουμε και το άλλο 3%. Εν θα εξάγουμεν εμείς ύστερα προιόν σκάρτον, ούλλα τζί ουλλα. Και, κοίταξε να δείς κουμπάρε μου, μεν περιμένεις να αλλάξει κάτι από τον ένα χρόνο στον επόμενο****. Εμείς δαμέ, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, έσιει χρόνια που εθυσιάσαμεν τον αγώνα στο γήπεδο για να κερδίζουμε τις εντυπώσεις στην κερκίδα. Εν θα μας αλλάξεις εσύ τωρά, εντάξει;

 

*όπου αναφέρεται ομοσπονδία, συμπεριλαμβάνει και τις διοικήσεις των ομάδων που την αποτελούν

** “No accusation against this office, or any employee, could be substantiated. In fact I would say we are the only organisation in Cyprus to be given a certificate from the state [proving] that we are clean. It’s all in the past. It belongs to history / Καμμία κατηγορία εναντίον αυτού του γραφείου, ή όποιου υπάλληλου, δεν τεκμηριώθηκε. Στην πραγματικότητα θα έλεγα είμαστε η μόνη οργάνωση στη Κύπρο που έχουμε πάρει πιστοποιητικό από το κράτος[αποδεικνύοντας] οτι είμαστε καθαροί. Είναι όλα παρελθόν. Ανήκει στην ιστορία.” -Ανθούλης Μυλωνάς, Γενικός Διευθυντής Κ.Ο.Π

*** “We consider Cyprus one of the dirtiest leagues in the world. We also consider Cyprus as a sort of ‘school’ of match fixing with a lot of players exporting the virus when they move to another league / Θεωρούμε τη Κύπρο ένα από τα πιό βρώμικα πρωταθλήματα στο κόσμο. Επίσης, θεωρούμε τη Κύπρο ως ένα “σχολείο” στησίματος αγώνων με πολλούς παίκτες να εξαγάγουν τον ιό όταν μετακινηθούν σε άλλο πρωτάθλημα.” -Francesco Baranca, Federbet

**** “From one year to the next nothing changes, in places like Cyprus it is no longer a football competition but more an exercise in match fixing and I would say that, definitely, referees are part of the problem / Από τον ένα χρόνο στον επόμενο τίποτα δεν αλλάζει, σε μέρη όπως η Κύπρος δεν είναι πιά ποδοσφαιρικός ανταγωνισμός αλλά περισσότερο μιά άσκηση στο στήσιμο αγώνων και θα έλεγα, όπωσδήποτε, οι διαιτητές είναι μέρος του προβλήματος.” -Francesco Baranca, Federbet

 

From one year to the next nothing changes, in places like Cyprus, it is no longer a sane society but more a demonstration of economic power and corruption. I would say that, definitely, people are part of the problem / Από τον ένα χρόνο στον επόμενο τίποτα δεν αλλάζει, σε μέρη όπως η Κύπρος, δεν είναι πιά υγιής κοινωνία αλλά περισσότερο μιά επίδειξη οικονομικής δύναμης και διαφθοράς, όπωσδήποτε, οι άνθρωποι είναι μέρος του προβλήματος. -Giorgos Christou Remix

 

Το άρθρο της “The Guardian” μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

 

Challenge Accepted?

I never really understood, how a selfie, throwing an ice bucket over your head or posting that you are a ballerina dancing like a unicorn and throwing glitter around, is really helping raise awareness over anything.

I mean, I get that people think they are actually helping with all these, but they in fact, don’t. No selfie nor post, no video of you doing the silliest of acts is helping these people get past their suffering. This is just our way of removing our guilt for not doing as much in the community. This is our way of saying, hey, you know I ‘m all for cancer awareness, AIDS, or whatever fucking disease is taking people by the millions. Hey, you know what? You ain’t doing shit!

These acts rarely include a comment about the conditions of the disease sufferers, nor do they inform or make other people aware. Most of the times, you don’t even know what the fuck is all about. Until you get frustrated and curious of the trend and decide to google it. Then, you are all like, oh, this is what they are actually referring to. Even then, you just get to know what it is about, there is no awareness information to go with it.

Seldom, do any charities or organizations benefit from these acts. No one gets really aware of the disease or the suffering of those that have it. There is no research involved. No money end up in the accounts of the institutions that are actually helping. And, worse of all, it even irritates the very same people that it supposedly originated to help.

Taking a selfie, filming yourself doing weird shit or posting stuff that has the rest of us thinking that you are better off in the psych ward, does NOT help anyone. If you really want a challenge that you can accept and be proud of, I will give you one.

Read on all the literature on Cancer. Take a look at all the facts that prove medicine is not helping these people, chemotherapy doesn’t work neither it cures them. We just keep it around because the pharmaceutical companies and doctors make an actual good profit out of it.(https://www.facebook.com/AwarenessAct/videos/1373148139366386/) How about you raise some fucking awareness on that?

Then, drive, take a bus, bicycle or walk to the nearest oncology clinic and sit with the cancer sufferers. Talk to them, listen to them and show them compassion. That should actually raise some awareness in you.

The best part of accepting this challenge is that you don’t even have to post when you ‘re actually doing it, because nothing in Life is Black and White.

Κύριε Αγκαστινιώτη, να σου πώ το δικό μου πόνο.

 

Κύριε Αγκαστινιώτη μου, όσοι με γνωρίζουν ξέρουν οτι είμαι ένας άνθρωπος που δεν άντεχει την στασιμότητα και το βόλεμα, τόσο στη συμπεριφορά, όσο και στις προσεγγίσεις μου. Ένοχλώ και με ενοχλούν διάφορα γιατί, παρόλο που συμφωνώ οτι η ζωή συνεχίζεται με τα πάνω της και τα κάτω της, θεωρώ επίσης οτι η ζωή θέλει συνεχή αγώνα και προσαρμογή στα δεδομένα όπως διαμορφώνονται. Πέτρα που κυλάει δεν χορτιαριάζει. Όσον αφορά στο Κυπριακό, είμαι εξ εκείνων που πιστεύουν οτι μπορεί να λυθεί κάποτε, αν σταματήσουμε να διαβάζουμε την ιστορία ωσάν κόμικ, όπου ο Γρίβας είναι ο Μπάτμαν και ο Μακάριος ο Σούπερμαν. Με θυμώνουν απίστευτα, οι τάχατες καβγάδες των πολιτικών, που όντως κτίζουν καριέρες στην πλάτη μας πατώντας πάνω στο Κυπριακό, την ίδια ώρα όμως αρνούμαι να παραδεχτώ, για να τελειώνω, οτι η Τουρκία μια χαρά τη βγάζει με άλυτο το πρόβλημα. Η Τουρκία μια χαρά τη βγάζει, επειδή έχει απεναντί της πολιτικούς της πλάκας, χώρις στρατηγική σε βάθος χρόνου, παρά μόνο συνθήματα των μπαλκονιών και ατάκες που αποσκοπούν να ξυπνήσουν το εθνικό φρόνημα για εσωτερική κατανάλωση. Το ατόπημα είναι, οτι εμείς τους ψηφίζουμε και δεν τους αλλάζουμε δεκαετίες τώρα, ακριβώς γιατί η μεγάλη πλειοψηφία δεν είναι διατεθειμένη να χαλάσει τη ζαχαρένια της.

Δεν είμαι εξ εκείνων που, παθητικά δεν θα είχαν κανενά πρόβλημα να ζήσουν με όποιαδήποτε ράτσα ή θρησκεία. Είμαι εξ αυτών που αντιλαμβάνονται τη πολυπολιτισμικότητα του νησιού από αρχαιοτάτων χρόνων και πιστεύουν οτι η διατήρηση αυτού του χαρακτήρα επιβάλλεται. Όχι μόνο για τη πνευματική και πολιτισμική μας ανάπτυξη, που τα τελευταία χρόνια ακολουθεί στ’ αχνάρια της οικονομίας, αλλά και για κάθαρση από το μίσος που μας βαραίνει. Το θέμα μας δεν είναι, αν είναι όλοι ίσοι μπροστά στο Θεό. Είναι αρκετό, να είναι όλοι ίσοι μπροστά στο Κράτος.

Διαβάζοντας το κείμενο σου με αφορμή τις δηλώσεις Ακιντζί, ένοιωσα και εγώ με τη σειρά μου ενα… τσίμπημα. Πρώτον, γιατί είναι φυσιολογικό και θεμιτό σε μια διαπραγμάτευση η άλλη πλευρά να παραθέτει επιχειρήματα που εξυπηρετούν και μόνο τα δικά της συμφέροντα. Το ίδιο εξ άλλου κάναμε και εμείς κατα καιρούς. Πόση απογοήτευση νομίζεις μπορεί να ένοιωσε η άλλη πλευρά όταν δεν πιστώσαμε στον Κληρίδη τους δεκαέξι μήνες και στείλαμε απέναντι τους τον Τάσσο;

Δεύτερον-κι εδώ είναι που θέλω εγώ να σταθώ- είναι αυτή η στάση του “ωχ αδελφισμού” και της εύκολης παραίτησης, του βολέματος, να μην χαλάσει η ζαχαρένια και μπούμε σε κουραστικές διαδικασίες. Αυτή η στάση που χαίρει αποδοχής, όχι μόνο από εσένα, αλλά από τη μεγάλη πλειοψηφία. Αυτή η στάση που πέραν του Κυπριακού εφαρμόζεται σε όλες τις πτυχές της Κυπριακής Κοινωνίας. Αυτή η στάση που προτιμά και ζητά το ψέμα για να διατηρήσει ελπίδες. Με την ίδια ευκολία που λέμε η Τουρκία δεν θέλει λύση, το παραδεχόμαστε και τελειώνουμε, τί να χαλάμε τι ζαχαρένια μας, έτσι είπαμε και στο Πραξικόπημα. Μην χαλάσει η ζαχαρένια μας, δεν θα τιμωρηθεί κανείς. Μην χαλάσει η ζαχαρένια μας στο χρηματιστήριο, μην χαλάσει η ζαχαρένια μας όταν η κτηματική βιομηχανία έστελνε τις τιμες στα ύψη και οι τράπεζες μοίραζαν δάνεια, μην χαλάσει η ζαχαρένια μας στην Ήλιος, μην χαλάσει η ζαχαρένια μας στο Μαρί, μην χαλάσει η ζαχαρένια μας που δεν έχουμε ΓΕ.Σ.Υ., μην χαλάσει η ζαχαρένια μας γενικώς. Ακόμα και σήμερα, που διεξάγονται ανακρίσεις στην Επιτροπή Θεσμών της Βουλής σχετικά με το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του τόπου, διεξάγονται πίσω από κλειστές πόρτες. Τί να χαλάμε τη ζαχαρένια μας με διαφάνεια;

Πολύ σωστά το θέτεις, “εδώ μεταξύ μας σφαζόμαστε τους άλλους θα σκεφτούμε;” και πολύ σωστά αναγνωρίζεις οτι κάποιοι διέπραξαν εγκλήματα κατά Τουρκοκυπρίων. Όπως, και κατά Ελληνοκυπρίων, κάτι που αποφεύγουμε επιλεκτικά να αναφέρουμε και πάλιν, μην χαλάσει η ζαχαρένια μας. Λες και οι οικογένειες και τα παιδιά, αυτών που εκτελέσθηκαν εν ψυχρώ γιατί κρίθηκαν προδότες άνευ δίκης, δεν ζουν’ ανάμεσα μας και δεν τους οφείλουμε ένα συγνώμη. Μια πιθανή παραδοχή εκ μέρους μας αυτών των εγκλημάτων και απολογία στις οικογένειες των νεκρών και από τις δύο πλευρές, σε καμμία περίπτωση δεν αποτελεί εξίσωση τους με την εισβολή και τα εγκλήματα του οργανωμένου στρατού της Τουρκίας. Ούτε προυποθέτει όρους ή αποδοχή της οποιασδήποτε λύσης. Θα εμφάνιζε όμως, σίγουρα, ένα κράτος ώριμο πια να αναλάβει τις όποιες ευθύνες του αναλογούν. Αν εμείς οι ίδιοι αντιλαμβανόμαστε οτι σφαζόμαστε μεταξύ μας και δεν σκεφτόμαστε τους άλλους, πώς περιμένουμε από τους αλλούς να μας εμπιστευτούν. Εδώ, εμείς δεν εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον.

Στον πατέρα σου, άν θέλεις, μπορείς να πεις οτι είπα και εγώ στο δικό μου πατέρα που δεν είναι πρόσφυγας.

Όταν στα 59 του μετά από ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο που του προκάλεσε παράλυση στη δεξιά πλευρά, δυσκολία στην άρθρωση του λόγου και αφασικές διαταραχές και αφού ξύπνησε στο γενικό νοσοκομείο μετά από τρείς μέρες πού ήταν σε κώμα, ήρθαν οι γιατροί να μας πούνε οτι πρέπει να φύγει γιατί δεν μπορεί πλεόν να κρατάει το κρεβάτι. Όταν τους ρώτησα τι χρειάζεται από τώρα και στο εξής για την αποκατάσταση του, δεν είχαν απάντηση να μου δώσουν, ούτε είχαν καποιό πρόγραμμα ή καθοδήγηση να μου προσφέρουν. Το μόνο που τους ενδιέφερε ητάν να αδειάσει το κρεβάτι. Μετά από καβγάδες, φωνές και αφού άναψαν τα αίματα, τον άρπαξα από το κρεβάτι και άρχισα να τον κουβαλώ προς την έξοδο διασχίζοντας ολόκληρο το νοσοκομείο σε ένα σουρεάλ σκηνικό με δύο νοσοκόμες να με τρέχουν από πίσω να μου δώσουν αναπηρικό καροτσάκι και γω να φωνάζω στους διαδρομούς να μας αφήσουν ήσυχους. Όταν φτάσαμε πλέον στο αυτοκίνητο και ετοιμαζόμουνα να τον βάλω να καθήσει στη μαξιλάρα, βρήκε τη δύναμη μεταξύ του πανζουρλισμού, της αφασίας του και της δυσκολίας στην άρθρωση, να μου μισόψιθυρίσει… γιατί με δκιώξαν;

Επειδή πατέρα, εν έβρεθηκεν ακόμα, ούτε ένας που να έχει το θάρρος να ξεβολευτεί.

Ποιοί, τελικά, μας σκοτώνουν ξανά και ξανά; Ποιοί μας έχουν φλομώσει στο ψέμα και μας πουλούν ψεύτικες ελπίδες χρόνια τώρα με αντάλλαγμα ανικανότητα, διαφθορά και α λα κάρτ ιστορία; Και τί κάνουμε εμείς γι’ αυτό; Γιατί για να αλλάξει κάτι πρέπει να χαλάσουμε τη γαμημένη μας τη ζαχαρένια και όχι να περιμένουμε από τους άλλους να το αλλάξουν.

Καυχιόμαστε ξανά και ξανά οτι είμαστε Έλληνες χωρίς να έχουμε καταλάβει καλά καλά τί είναι Έλληνισμός. Γιατί δεν είναι η Μάχη του Μαραθώνα, η Ναυμαχία της Σαλαμίνας και η Ελληνική Επανάσταση, τέτοιες μάχες έχουν όλοι οι λαοί. Το Ελληνικό Πνεύμα, αυτό που καυχιόμαστε· είναι η έννοια της Δημοκρατίας, οι Ηθικές Αρχές, η εξερεύνηση της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης, η ενασχόληση με τις Τέχνες, ο σεβασμός προς τον Άνθρωπο και το Περιβάλλον και το Ολυμπιακό Πνεύμα, που μας διδάσκει να μην τα παρατάς μέχρι το τέλος. Πόσα από αυτά κρύβουμε στη ζαχαρένια μας και την κρατάμε ακόμα ανέπαφη;

Όσον αφορά το ερώτημα σου αν η θέληση του “μικρού” μπορεί να αλλάξει το σκηνικό ως έχει, σε παραπέμπω σε ένα πραγματικό σύγχρονο Έλληνα τον Γιάννη Αγγελάκα.

Το άρθρο του κ. Αγκαστινιώτη μπορείτε να βρείτε εδώ.

 

«Κύκλω τής τραπέζης σου ευφράνθητι, καθορών σου Ποιμενάρχα, τά έκγονα φέροντα, κλάδους αγαθοεργίας»

(Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου που δόθηκε στο περιοδικό Capital Today, όπου αναφέρει τη δημιουργία δικής του τράπεζας και άλλες Χριστιανορθόδοξες αγαθοεργίες)

Μέχρι σήμερα η μόνη τράπεζα που συνδυάζαμε με την Εκκλησία ήταν η Αγία Τράπεζα. Άπο αύριο όμως μπορούμε να μιλούμε και για μία άλλη “αγιασμένη” τράπεζα. Δεν ξέρω αν ο Μακαριώτατος σκοπεύει να δώσει αυτή την ονομασία, αλλά σιγούρα σε διεθνές επίπεδο ένα “Holy Bank of Cyprus” ενδέχεται να δημιουργήσει καποιά σύγχηση. Ειδικά, αν στο λογότυπο αναφέρεται η φράση “Πιστών Κυπρίων”.

Ξεκινά, λοιπόν, τις ατάκες με το καλημέρα της συνέντευξης, λέγοντας μας οτι ο λόγος που η Εκκλησία δεν έχει δώσει στη δημοσιότητα τις οικονομικές της καταστάσεις από το 2007, οφείλεται στο γεγονός οτι κάποιοι δημοσιογράφοι προσπάθησαν να τις αλλοιώσουν. Συγνώμη, Παναγιότατε, ίσως να ήταν καλύτερα να δίνετε τις καταστάσεις για να υπάρχει διαφάνεια και όχι αλλοιώσεις; Δεδομένου οτι αργότερα παραδέχεστε αύξηση περιουσίας από 1 δις σε 1.5 δις!

Αξιοσημείωτη είναι η προσπάθεια να προβληθεί το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας. “Η Εκκλησία της Κύπρου εισπράττει πέντε και δίνει δέκα, και ιδιαίτερα τα τελευταία 4 χρόνια βοήθησε εκατοντάδες φτωχούς, ασθενείς και ανέργους μοιράζοντας κάθε χρόνο χρήματα που ξεπερνούν τα 1.5 εκατομμύρια”, ανέφερε ο προκαθήμενος.

Χμ, 1.5 εκατομμύρια; Βκάλλει πέντε, δκιά δέκα; Χμ…

Συνεχιζει, ο “Αρχιεπίσκοπος είμαι και ό,τι θέλω κάνω, εργάζομαι με ανοικτά χαρτιά και δεν φοβάμαι κανένα” να μας πεί για την αναδιάρθρωσή των δανείων της Αρχιεπισκοπής. Παραχωρήθηκαν, λέει, παραθαλάσσια ακίνητα 100 εκατομυρίων στη Λεμεσό και ευχαρίστησε την Κυβέρνηση για τη μη καταβολή φόρου κεφαλαιουχικών κερδών. Με τη σειρά μας, παρακαλώ όπως, όλοι ευχαριστήσουμε τη Κυβέρνηση για την ευγενή χορηγία. Άλλωστε, η Εκκλησία βγάζει πέντε και δίνει δέκα, σωστός; Έπίσης, είπε, για το ίδιο θέμα, τακτοποιήθηκαν οφειλές προς την εταιρεία Aristo Developers που εκκρεμούσαν χρόνια. Aristo Developers… Aristo Developers… κάτι μου λαλεί τουντο το όνομα, αλλά εν μου έρκεται τωρά…

Δύο χρόνια διορία, ως τελεσίγραφο, δίνει στην Ελληνική Τραπέζα για να αρχίσει να παραχωρεί μέρισμα. Διαφορετικά, θα αποχωρήσει από το μετοχικό της κεφάλαιο. Δεν νοείται επένδυση που δεν προβλέπει παραχώρηση μερίσματος. Μα, τζιαί σύ κυρία Γεωργιάδη, κάμετε επιτέλους κάτι να εισπράξει τζιαί η Εκκλησία δκυό μπακκίρες! Εν θωρείτε οτι εν ηβκαίνουν οι ανθρώποι;

Εξετάζει σενάρια εξαγοράς ή δημιουργίας τράπεζας, με μόνο δεδομένο να κατέχει το 51%. Με αυτό το τρόπο θα μπορέσει και η Εκκλησία να βάλει το λιθαράκι της στην ανάπτυξη της Οικονομίας του τόπου, με τα δάνεια και τα επιτόκια που θα προσφέρει. Ένα περίπου, όπως η Λαική, η Κύπρου και οι υπόλοιπες πρόσφεραν στην ανάπτυξη του τόπου; Αφού εσύ, Μακαριώτατε μου, θέλεις την επιχείρηση κερδοφόρα. Γίνεται να βγάζει η τράπεζα πέντε και εσύ να δίνεις δέκα; Εν να την παττίσεις στο τέλος!

Είπες το τζιαί μόνος σου για την ΚΕΟ, “τι να κάνω μια εταιρεία την οποία έχω για χρόνια και δεν μου προσφέρει το μέρισμα που θέλω;”. Ό,τι έκανες και με την Cosmo Plastics. Θα την πουλήσεις στον ανταγωνισμό και θα παίρνεις μέρισμα από την συγχώνευση. Απλά πράματα, δίχα έννοιαν!

Πάντως, αφού εξετάζετε σενάρια, έχω ένα πολλά καλό. Εκμετάλλευση του υφιστάμενου δικτύου καταστημάτων, κάθε γειτονιά και εκκλησιά. Βγαίνουν οι Αγίες Τράπεζες και στη θέση τους μπαίνουν μηχανές ΑΤΜ. Όλοι οι κληρικοί, πέραν από Θεολογία, θα κάτσουν ένα Banking και έκλεισες. Με ένα σμπάρο δυό τρυγώνια. Μην σου πώ, το καλύτερο θα ήταν να τις κάμεις franchise. Αυτονόμηση της κάθε ενορίας σε εκκλησία/εταιρεία με 51% ποσοστό σε κάθε μία, δικό σου. Θα γλυτώσεις και από επιτροπές αξιολόγησης των κληρικών, και θα παίρνεις και μέρισμα! Πελλαμός, λαλώ σου.

Μήπως, λέω, αντί να βάλετε λιθαράκι ανάπτυξης ανοίγωντας τράπεζα, να πληρώνατε κανένα φόρο στη Κυβέρνηση που τα έχει και ανάγκη;

Τέλος-για να επιστρέψουμε στη αρχή- για Ουγγρική επένδυση στη Γεροσκήπου, έκανε λόγο ο Πανιερώτατος. Σαράντα σκάλες γης προς ενοικιάση, για ανέγερση πολυτελούς ξενοδοχείου. Η συμφωνία, αρχικά, είχε οριστεί στις 150 χιλιάδες ετησίως μέχρι  την ολοκλήρωση του έργου και εν συνεχεία, 1.5 εκατομμύρια ετησίως μετά την ολοκλήρωση. Αν και, απ’ οτι φαίνεται η συμφωνία μπορεί να αλλάξει, με τον Ούγγρο επενδυτή να προτείνει δεκάδες εκατομμυρία για εξαγορά της γης· κρατώ το νούμερο της αρχικής συμφωνίας.

1.5 εκατομμύρια το χρόνο αφορολόγητο εισόδημα από μία και μόνο επένδυση. Έξω τα τσιμεντοποιία, έξω τα ξενοδοχεία, έξω λοιπές επιχειρήσεις που δεν αποφέρουν τα αναμενόμενα, έξω οι συγχωνεύσεις και τα μερίσματα.

1.5 εκατομμύρια ετησίως σε παροχές βοηθήματος σε ασθενέστερες τάξεις.

Χμ, 1.5 εκατομμύρια; Βκάλλεις πέντε, δκιάς δέκα; Χμ… Ηρόδοτε μου, εν μαθηματικά, τα ευλοημένα!

Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Αν δεν σε πιάννει ο φόρος σε τζιείνα που βκάλλεις, δεν σε πιάννει ούτε τζιαί σε τζιείνα που λαλείς.

 

Εμείς, οι άλλοι και όλοι μαζί για τα παναύρκα.

Όταν οι Ιάπωνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο μετα τό τέλος του αγώνα καθάριζαν τις κερκίδες του σταδίου, δεν το έκαναν επειδη ήταν “οργανωμένοι”, ούτε γιατί κάποιος με ντουντούκα τους διέταξε να το πράξουν. Το έκαναν γιατί έτσι τους διαπαίδαγώγησαν, έτσι τους μόρφωσαν κοινωνικά και αυτό υποδηλώνει η κουλτούρα τους. Έχει εμποτιστεί πλεόν στο αίμα τους γιατί αυτό έμαθαν να κάνουν από μικρά παιδιά και αυτό έβλεπαν να κάνουν και οι υπόλοιποι γύρω τους.

Το να ρίχνεις την ευθύνη οιασδήποτε κοινωνικής συμπεριφοράς σε πέντε-δέκα “ανεγκέφαλους” είναι απόλυτο δείγμα στρουθοκαμηλισμού.

Ποιοί είναι τελικά αυτοί οι “ανεγκέφαλοι”, που δεν ζούν αναμεσά μας καθημερινά και εμφανίζονται ως δια μαγείας στο γήπεδο τα σαββατόκύριακα να χαλάσουν την τόσο καλή εικόνα της μικρής μας κοινωνίας;

Είναι τα παιδιά μας, οι συγγενείς και οι φίλοι μας, όλοι αυτοί που για δεκαετίες τώρα παραχαιδέυουμε σε κάθε πράξη παραβατικότητας. Είναι όλοι αυτοί που εμείς μεγαλώσαμε ως κοινωνία και γαλουχήσαμε ανάλογα.

Αυτές τις αξίες δώσαμε και τώρα θερίζουμε αυτό που σπείραμε.

Το μεμπτό δεν είναι το ου-ου που θα φωνάξουν οι πέντε-δέκα στο γήπεδο, είναι οτι ένα γεμάτο γήπεδο και κατ’ επέκταση ολόκληρη η κοινωνία επιτρέπει αυτού του είδους τις συμπεριφορές για δεκαετίες τώρα.

Θα βγούμε μετά να καταδικάσουμε, να ρίξουμε την ευθύνη στους “ανεγκέφαλους” εξωγήινους που ουδείς γνωρίζει, και ας είμαστε πέντε ψώριες όλοι κι όλοι!

Θα μιλήσουμε για απαράδεκτες συμπεριφορές, για προβοκάτορες, για αριστερούς, δεξιούς, και άλλους.

Θα μιλήσουμε για το παρελθόν, για το τί έγινε πριν εκατόν και πενήντα χρόνια, θα συμφωνήσουμε οτι τα φαινόμενα αυτα πρέπει να εκλείψουν και θα περιμένουμε την επόμενη απαράδεκτη συμπεριφορά για να επαναλάβουμε εαυτούς.

Στο ενδιάμεσο όμως δεν θα κάνουμε τίποτε.

Οι νεαροί, αυτοί “ανεγκέφαλοι” δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μιμούνται τα παραδείγματα που τους δίνει η κοινωνία.

Μια κοινωνία που μέχρι σήμερα τους δίδαξε να μην σέβονται τον διπλανό τους.

Μια κοινωνία που τους έμαθε να μισούν τους ξένους και τους αλλόθρησκους, τους διαφορετικούς, τους ΛΟΑΤ,τους αριστερούς, τους δεξιούς, τους πράσινους, τους κόκκινους, τους μπλέ…  Όποιονδήποτε δεν ανήκει στα δικά τους, οικεία, χρώματα.

Αυτές οι συμπεριφορές δεν βαραίνουν ούτε τους πέντε ούτε τους δέκα, μας βαραίνουν όλους.